In dit model kijkt men alleen naar de persoon en naar wat er mis is. Iemand is gehandicapt doordat er iets mis is met zijn lichaam of geest. Handicap is een probleem dat door dokters moet “opgelost” of “gefikst” worden. Deze benadering kan nuttig zijn vanuit medisch oogpunt om symptomen te behandelen of te genezen, maar het risico is dat men zich alleen maar focust op de handicap of beperking en dat men de persoon zelf, zijn/haar persoonlijkheid en diens bredere behoeften als lid van een maatschappij niet ziet.

Het liefdadigheidsmodel beschouwt mensen met een handicap of beperking als hulpbehoevend en daarom niet in staat om dingen zelf te doen. Charitatieve instellingen of liefdadigheidsinstellingen bieden omwille daarvan ondersteuning. Boud gezegd: niet-gehandicapte mensen stellen een goede daad door gehandicapte mensen te helpen. Dit is tegengesteld aan de visie dat handicap/beperking een deel is van je identiteit. Dit model is geworteld in oudere maatschappelijke reacties op handicap/beperking toen liefdadigheidsinstellingen vaak als enige instantie ondersteuning boden aan personen met een handicap. De ondersteuning is gebaseerd op een visie waarbij de professionelen vanuit hun deskundigheid beslissen over wat nodig is voor de persoon met een handicap.

Het sociale model richt zich op barrières die mensen met een handicap verhinderen om deel te nemen aan de samenleving. Beperking of handicap is een wisselwerking tussen kenmerken van iemands lichaam en kenmerken van de samenleving. Mensen met een beperking zijn niet gehandicapt door hun beperkingen, maar door de maatschappij om hen heen. Het probleem is dat de maatschappij niet toegankelijk of inclusief is. Het sociale model stelt dat barrières moeten weggenomen worden en dat de maatschappij en ons onderwijssysteem toegankelijker en inclusiever moeten worden.

Om een typologie te bepalen voor een leerling die nood heeft aan een GC-, IAC- of OV4-verslag, omschrijft het CLB de onderwijsbehoeften van de leerling met toepassing van een classificatiesysteem dat wetenschappelijk onderbouwd is en gebaseerd is op een interactionele visie en een sociaal model van handicap.

De mensenrechtenbenadering is gebaseerd op het sociaal model van handicap, maar focust op de rechten van personen met een handicap. Het mensenrechtenmodel erkent de impact van beperkingen in het leven van mensen met een handicap en zegt dat er meer nodig is dan alleen het wegnemen van barrières. Handicap wordt erkend en gerespecteerd als een vorm diversiteit. Handicap-specifieke vooroordelen, houdingen en andere barrières worden gedefinieerd als obstakels voor de uitoefening van mensenrechten. De samenleving en de overheden hebben de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat de politieke, wettelijke, sociale en fysieke omgeving hun rechten ondersteunt en de volledige inclusie en participatie van personen met een handicap garandeert.