Elke nieuwsbrief zetten we twee boeken of podcasts in de kijker die begeleiders net gelezen of beluisterd hebben. Dat is een vakdidactisch boek of podcast én een leestip die volledig voor jezelf is, puur voor het plezier. Deze keer stellen wij graag de aflevering Dyslexie voor uit de podcast 'Weetikveel' van Kobe Ilsen en La maison vide van Laurent Mauvignier.
Podcast – seizoen 14 – aflevering 84 – 43 min.
Dyslexie - Weetikveel [Podcast] | VRT MAX
Presentatie: Kobe Ilsen -
gastspreker: Wim Tops
Dyslexie is zoveel meer dan moeite hebben met lezen en schrijven. Wat gebeurt er precies in het brein van iemand met dyslexie? Waar botsen kinderen en volwassenen dagelijks tegenaan? En vooral: hoe kunnen we beter begrijpen wat dyslexie echt betekent? Kobe Ilsen interviewt neurolinguïst Wim Tops hierover in een boeiende aflevering van ‘Weet ik veel!’ op VRT MAX.
Een leeg huis. Een oma die wordt doodgezwegen. Een familieverleden dat wacht om aan het licht te komen.
In La Maison vide keert Laurent Mauvignier terug naar een plek die veel meer is dan een decor: een overgeërfd huis, jarenlang onaangeroerd, beladen met stilte, herinnering en onuitgesproken verdriet. Voorwerpen, sporen en details roepen vragen op. Wie was Marguerite werkelijk, die grootmoeder van wie de afbeelding uit foto’s werd geknipt? Wat is er gebeurd in dit huis, tussen deze muren, in de levens van de generaties die hem voorgingen?
Vanuit die nieuwsgierigheid ontvouwt Mauvignier een beklijvende roman waarin herinnering, familieverleden en verbeelding subtiel in elkaar overvloeien. Hij vertrekt van elementen uit zijn eigen familie, maar schrijft geen louter autobiografisch verhaal. Net die afstand geeft hem de vrijheid om te verkennen, te vermoeden en te reconstrueren. Stap voor stap probeert de verteller Marguerite te benaderen, en gaandeweg ontstaat een indringend portret van een familie die gevormd werd door verlangen, verlies en zwijgen.
Het huis uit de titel reist als erfstuk mee door de woelige twintigste eeuw. Het is getuige van kleine geluksmomenten, maar ook van gemiste kansen, maatschappelijke druk, persoonlijke keuzes en verdriet dat van generatie op generatie wordt doorgegeven.
Mauvigniers stijl is meeslepend en beeldend. Zijn lange, golvende zinnen vragen om vertraging, maar geven het verhaal net daardoor een bijzondere intensiteit. Ze voeren je mee in een stroom van herinneringen, muziek, vermoedens en ingehouden emotie. Je leest niet zomaar over een familie: je dwaalt door haar verleden, luistert naar haar stiltes en voelt hoe dat verleden zich langzaam prijsgeeft.
Dat Laurent Mauvignier voor dit boek de Prix Goncourt 2025 in ontvangst mocht nemen, hoeft dan ook niet te verwonderen.
La Maison vide is een poëtische, intieme en krachtige roman over wat families bewaren, verzwijgen en doorgeven. Een boek voor lezers die houden van verborgen drama’s en van literatuur die de tijd neemt om onder de huid te kruipen. Een absolute aanrader.
