Ik ga niet beweren dat er opnieuw een pandemie moet uitbreken, maar als die boeken zoals Ik beloof je voortbrengt, zou ik toch even beginnen te twijfelen.
Bestsellerauteur Brian Selznick – van wie ik al jarenlange een grote fan ben - schreef met Ik beloof je een intens en broeierig liefdesverhaal dat zich afspeelt in het zomerse Rome.
De zestienjarige Danny verhuist voortdurend met zijn moeder naar de meest uiteenlopende plekken ter wereld. Zij werkt als boekenconservator in musea, en haar job brengt hen werkelijk overal. Wanneer ze opnieuw verhuizen, verwacht Danny vooral een eenzame zomer vol leegte en verveling. Maar zonder het goed en wel te beseffen, wordt hij meegezogen in een verlaten, zinderend Rome en in de verhalen van een onbekende jongen.
Via mysterieuze aanwijzingen dwaalt Danny langs straten, musea, obelisken en graven, steeds meer in het kielzog van Angelo, een jongen die hij op straat ontmoet. Wat begint als nieuwsgierigheid naar geschiedenis en verborgen verhalen, groeit uit tot een zoektocht vol geheimen, verlangen en ontluikende gevoelens voor elkaar.
Zoals we van Selznick gewoon zijn, bestaat ook dit verhaal uit twee delen: een geschreven en een getekend luik. Beiden zijn onmisbaar en versterken elkaar op een bijzondere manier. De illustraties zijn geen aanvulling, maar een volwaardig onderdeel van het verhaal en tillen de leeservaring naar een hoger niveau.
Net zoals ik zijn eerdere boeken Hugo en Het wonderkabinet al talloze keren gebruikte in de klas en tijdens lerarenprofessionaliseringen, krijgt ook Ik beloof je daar zeker een vaste plek. Het boek biedt zoveel ingangen: aardrijkskunde, geschiedenis, filosofie, mens en maatschappij, maar ook verhaalelementen, schrijfstijl, symboliek en plotwendingen vragen om verdieping en gesprek.
