Joséphine zit in de patatten, maar dik in de patatten. Er is van alles gebeurd op school waar ze nu voor onder haar voeten krijgt. Zoals dat gaat wanneer je onder je voeten krijgt, zit je met je ouders rond de keukentafel en mag je het gaan uitleggen ...

Het begon bij een overstroming op school waardoor het volledige gebouw moest worden ontruimd. Daarna valt de gymleraar een aantal meter recht naar beneden en wordt een politieagent aangereden. Democratie, diversiteit en enkele vuilgebekte woorden duiken op in haar relaas om daarna over te gaan naar de muilpeer, de voorstelling over genitaliën en te eindigen in de dierentuin. Al die rampzalige gebeurtenissen hebben bijgedragen tot de rampzaligste der rampzalige gebeurtenissen, in de dierentuin.

Het boek opent met de zin: “De maandag had zich vermomd als een doodgewone dag: de wekker ging, ik stond op, ontbeet met cornflakes (ik goot eerst de melk in de kom en deed daarna de cornflakes er pas bij, anders zie je niet hoeveel melk je gebruikt), poetste mijn tanden, kamde mijn haar en kleedde me aan en toen bracht mijn mama me met de auto naar school.” De alledaagsheid hierin is duidelijk, maar evengoed de aankondiging dat de maandag blijkbaar niet helemaal verliep zoals gedacht bij het ontwaken. Als lezer weet je dat alle rampen zich in de dierentuin zullen afspelen. De vraag is natuurlijk hoe Joël Dicker zijn verhaal ontrafelt. "Een pageturner voor alle leeftijden" kleeft er op de cover. Zeker! Het rampzalige bezoek aan de dierentuin is amusant, grappig, laagdrempelig, spannend en bijzonder hoopvol.