Het moet mij vooraf toch even van het hart: waarom het nodig was acht vragen (zeven vragenstellers) over hetzelfde thema te hebben, ontging mij helemaal. Zou er toch eens niet een plafond ingesteld moeten worden op het maximumaantal vragen over hetzelfde (nwvr: nu nam de vraagstelling alleen al 24 minuten in beslag)? Bijvoorbeeld drie of vier? De “laatkomers” moeten dan maar deelnemen aan het debat tijdens de commissievergadering, waar bovendien gerust ook wat meer op elkaar gereageerd mag worden dan vaak het geval is. Daarvoor moet het bestaande reglement wellicht wel aangepast worden, maar dat zou misschien iets meer debat brengen in plaats van enkele bijdragen naast elkaar.
Onder voormalig Onderwijsminister Ben Weyts hadden we al heel wat precedenten over zijinstromers. De directe aanleiding nu was een bericht over de (laattijdige) terugvordering van onterecht uitbetaald salaris aan zijinstromers.
Het probleem draaide rond de definitie van “nieuwe zijinstromer” en daarbij aansluitend rond de gewenste duidelijkheid over het precieze salaris waarop een zijinstromer recht heeft, vooraleer die effectief aan de slag gaat. Bovendien was er een vervelend, politiek tintje aan een concrete casus in kwestie, namelijk: aanvankelijk zou het kabinet-Demir daarbij geantwoord hebben dat de betrokken zijinstromer toch niet zou moeten terugbetalen, maar naderhand bleek de terugvordering toch opgelegd te worden. Wat was hier allemaal aan de hand en vooral, wat kon minister Demir doen om extreem laattijdige gevallen te voorkomen in de toekomst?
Na een correctie van de geciteerde cijfers inzake terugvordering (nwvr: genoemde cijfers sloegen op álle loonrectificaties, niet op dit soort schrijnende gevallen van zijinstromers) kondigde minister Demir een initiatief aan in het kader van het voorontwerp van Onderwijsdecreet XXXVI, wat terugvordering van salaris betrof in het geval van een fout bij de onderwijsadministratie. Maar dat gold uiteraard alleen voor de toekomst en niet voor het verleden. Voorts bleef de definitie van “nieuwe zijinstromer” overeind (nwvr: herinner je toenmalig Onderwijsminister Ben Weyts, die ook altijd wees, zoals huidig minister Demir nu, op de budgettaire grenzen: álle anciënniteit vergoeden was en is budgettair gewoon niet haalbaar). De bestaande digitale tool voor de salarisberekening maakt het in principe voor iedere gegadigde duidelijk wat diens salaris zal zijn. Alleen, kandidaat-zijinstromers durven nogal eens vergeten de nodige bijlagen te bezorgen, waardoor AGODI deze aanvragen niet altijd spoedig kan afhandelen. Goede communicatie daarover met zijinstromers én scholen blijft dus heel belangrijk.
Wat volgde, was een ganse reeks min of meer verontwaardigde reacties van de vragenstellers, die vooral een herhaling vormde van de eerdere intro’s, maar ook verwijzingen naar nog andere kwesties bleven niet uit, genre-PERSONA en -Digisprong, maar inderdaad, dat was voer voor een andere keer, die ongetwijfeld zou volgen.
De tussenkomst van interveniënt Koen Daniëls vond ik wel verrijkend in deze zin dat hij, met de regelgeving (Art. V.65.) in de hand, uitlegde dat de “kán terugvorderen”, waarop vragensteller Stephanie D’Hose haar pijlen gericht had, sloeg op de desbetreffende periode waarin kon worden teruggevorderd, niet op de terugvordering zelf (die was verplicht). Ook Daniëls’ accent op het feit dat AGODI moest werken met de informatie die van de scholen kwam, was relevant: als die laattijdig was, of vergissingen bevatte of onvolledig was, ja dan…
Tot slot, nog dit: het was vragensteller Gianna Werbrouck die twee keer verwees naar een element uit het regeerakkoord (p.139), namelijk “een ondersteunend aanspreekpunt of hr-team bij AGODI dat scholen wegwijs maakt in personeelsregelgeving, zodat elke drempel om een gemotiveerd personeelslid aan te stellen zou verdwijnen.” Maar daarop ging de minister in haar antwoord niet verder in.
Reageren kan bij Wilfried Van Rompaey: wilfried.vanrompaey@katholiekonderwijs.vlaanderen
