Kort enkele zaken uit de bespreking dan:- algemeen werd de grote betrokkenheid van de minister (met veel nuance, ook in de toon waarop ze over deze complexe materie sprak plus haar aanpak met een alomvattend plan i.p.v. enkele punctuele maatregelen) erg geapprecieerd, terecht; hoe ze inging op haar bezoek aan zgn. gesloten instellingen, die nu onder haar bevoegdheid vielen, sprak boekdelen;
- bij de verschillende lopende initiatieven die voor het thema relevant waren, noemde de minister onder andere expliciet de veldverkenning voor de zgn. groeifase, ook al meermaals een voorwerp van bespreking in deze commissie;
- voor het belangrijke preventieve onderdeel van het thema kwam uiteraard het Actieplan Goed Gedragen opnieuw ter sprake (cf. infra);
- idem dito voor de toekomstige multidisciplinaire teams op school zelf in het kader van de zgn. “Scholen voor iedereen”; toevallig of niet, maar de dag nadien keurde de Vlaamse regering in dat verband principieel een besluit goed dat de inhoud en de vorm van de tijdelijke projecten 'pioniersscholen' bepaalde;
- dan het delicatere element van de “gedragsscholen”, waarover op 12 februari en volgende dagen heel wat commotie in de media was; in die commotie was de term in kwestie gevallen, die dus niet van de minister kwam; nu verwees ze naar de Nederlandse, zgn. reboundvoorzieningen als mogelijkheid en ze benadrukte opnieuw dat dat soort verregaande pistes alleen zou gelden voor een heel kleine groep van leerlingen met heel extreem gedrag (bv. meerdere keren definitief uitgesloten), maar ook dat daarbij het doel altijd zou blijven om zulke leerlingen weer op het goede pad te brengen; interveniënt Karolien Grosemans suggereerde een bezoek met de Onderwijscommissie aan zo’n reboundvoorziening in Maastricht;
- de minister had het ook opnieuw over overleg tussen Welzijn en Onderwijs (cf. actie 24 van het Actieplan Goed Gedragen), maar ook met de medische sector om die te sensibiliseren rond correcte medische attestering (zeker ook wat langdurige medische attesten betrof); de minister dacht daarbij ook aan de inschakeling van het CLB;
- nog een gekend element in dit verhaal als stok achter de deur (cf. ouderlijke verantwoordelijkheid) was de zaak van de schooltoeslag en schoolbonus; ik had wel de indruk dat de gebruikte terminologie daar niet altijd even accuraat was: het was de schoolbonus die grotendeels afgeschaft was in het kader van de besparingen en de schooltoeslag kon (wegens onvoldoende aanwezigheid op school) sneller dan vroeger teruggevorderd worden, maar er was op die laatste, bij mijn weten, voorts niet bespaard; dit aspect van het verhaal deed vragensteller Loes Vandromme, heel terecht, opnieuw aandacht vragen voor ook het zgn. luxeverzuim (en dus niet alleen voor mensen met een schooltoeslag); af en toe viel de term schooltoelage, maar eigenlijk bestaat die formeel niet in het kader van het groeipakket;
- vragensteller Hannelore Goeman maakte van de gelegenheid gebruik om ook de conceptnota van haar fractie rond zorg in herinnering te brengen, die vragen stelde bij de hele architectuur van het huidige zorgsysteem;
- omdat er ten slotte ook af en toe gelachen mocht worden, leidde het bezoek van een groep laatstejaarsleerlingen van Berkenboom (St.-Niklaas) in zgn. maffia-uniform ter gelegenheid van hun “laatste 100 dagen” tot de uitspraak van de minister, die persoonlijk fan bleek te zijn van een schooluniform, dat voor het eventueel ontwerpen van een uniform (in het Vlaams Parlement) misschien te rade gegaan moest worden bij haar partijgenoot Koen Daniëls… (nwvr: nog één kleine talige opmerking, — ja, waarom niet in het kader van een kennisrijk curriculum? —, de meervoudsvorm van uniform in Standaardnederlands is uniformen, niet uniforms, maar dat was de minister graag vergeven).
