We staan voor enorme uitdagingen in onderwijs. Er is de implementatie van de minimumdoelen, het loopbaandebat, de aanpak van schooluitval, de geleidelijke synergie tussen gewoon en buitengewoon onderwijs en de toekomst van levenslang leren. Achter het maatschappelijk debat over de onderwijskwaliteit schuilen de basisvragen: welk onderwijs willen wij morgen en hoe kan onderwijs opnieuw een hefboom voor sociale mobiliteit worden?

We kiezen als katholiek onderwijs om scholen nabij te zijn, om vanuit aanwezigheid en gesprek met leerkrachten, directies, opvoeders en bestuursleden hun noden echt vast te pakken. Vanuit de betrokkenheid en de samenwerking met onze scholen erkennen en waarderen wij het vele werk dat er gebeurt.

Het gezamenlijk doel om de kwaliteit van onderwijs te verhogen, kunnen we alleen bereiken als ook onze minister vertrouwen toont in onze scholen. Dat vertrouwen lijkt vandaag veraf. De minister lijkt de scholen vooral als deel van het probleem te zien en niet als bron van de oplossing. Onze scholen bulken nochtans van engagement. Iedereen met een hart voor onderwijs ziet dat er structurele veranderingen nodig zijn en dat onze scholen vandaag al volop voor die vernieuwing kiezen. Van een minister, verantwoordelijk voor de toekomst van onze kinderen en jongeren, verwachten wij dat ze op dat vrije initiatief verder bouwt, in plaats van het voortdurend te begrenzen. Voor polarisering en wantrouwen passen we als katholiek onderwijs, pas ik als directeur-generaal.

De komende maanden staan er pittige dossiers op stapel. Het is belangrijk om de onderhandelingen verder te zetten in een klimaat van vertrouwen en sereniteit, en vanuit een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van ons onderwijs. Voor het katholiek onderwijs ligt daar de voedingsbodem om de complexe uitdagingen succesvol om te zetten in beleid en praktijk.

Bruno Vanobbergen